Jedź. I nie wracaj.

Jarosław Kuźniar (fot. Fakt)

Jarosław Kuźniar (fot. Fakt)

Jarosław Kuźniar stwierdził, że prowadzenie telewizji śniadaniowej to dla niego za mało. Teraz postanowił, że będzie pokazywał Polakom świat. Szkoda, że sam widział go tak mało. I tak powierzchownie.

Dość długo się zastanawiałem nad tym, czy w ogóle pisać ten tekst. Na normalnym rynku medialnym nikt by pewnie o kimś takim, jak Jarosław Kuźniar nie słyszał. Poważni ludzie bowiem o 7 rano albo pracują, albo śpią, bo na pewno nie oglądają wtedy telewizji. No, ale u nas nadal panowie i panie z telewizora uważają się za wyjątkowe osobistości, których opinie na każdy temat wszyscy chcą poznać.

Kuźniar jest chyba najbardziej ekstremalnym przykładem takiego zakochanego w sobie celebryty. Jego poziom zadufania wynosi pewnie gdzieś ponad siedem rusinków (skala Rusinka jest, jak Richtera, skalą logarytmiczną). Codziennie zawodowo zajmuje się mówieniem Polakom, jak bardzo są chujowi i jak bardzo on, Jarosław Kuźniar, nimi gardzi. I że jak nie jutro, to pojutrze pojedzie w cholerę i zrobi karierę taką, że będą się o nim uczyć dzieci w szkołach na całym świecie.

Celebryci najłatwiejszą drogę do zyskania sławy kogoś bardzo mądrego i opiniotwórczego widzą w mówieniu i pisaniu o obcych państwach. Bo gadać o Polsce to sobie może byle hydraulik, a zagranico to nikt nie był i można trochę kitów zawsze powciskać. Czasem, jak pani Pakosińska, człowiek chce napisać trochę prawdy, ale wie za mało. Wtedy z pomocą przychodzi wiedza „z internetu”, czyli udostępniania przez jakieś anonimowe krasnoludki. Taki krasnoludek nie będzie miał przecież pretensji, że jego tekst podpisano cudzym nazwiskiem. Zwłaszcza, że jest anonimowy, więc własnego nazwiska i tak nie ma.

Spojrzenie prawdziwego zdobywcy (fot. Newspix)

Spojrzenie prawdziwego poszukiwacza przygód (fot. Newspix)

Książki jednak na razie nasz pan z okienka pisać nie chce. Za to zaplanował sobie prowadzenie programu podróżniczego. Pierwszy odcinek, o Rio, już w kwietniu. Z tej okazji redaktor udzielił wywiadu Dziennikowi. Wcześniej zaś o swoich planach mówił dziennikarce „Na temat”. Warto się nad tymi wywiadami pochylić, bo rzadko można znaleźć taki poradnik, jak skompromitować polskiego celebrytę. Wystarczy podstawić mu mikrofon pod usta, resztę zrobi sam.

Gdzież to bowiem był pan redaktor i co widział, skoro uważa, że cały kraj czeka tylko na jego program? Oj, był w wielkim świecie. Cytując jeden z komentarzy: „Facet był na Cyprze, w Maroko, na Syberii, w Kanadzie i na lotnisku w Teheranie. Zwiedził zatem mniej świata niż dzisiaj przeciętny student”. Ale za to jakie to był wyjazdy! Hardkorowe. Na Cypr pojechał co prawda z biurem podróży, ale za to trafił

do pokoju z obcym facetem, który montował kiedyś windy w hotelach na Cyprze, miał wypadek i wtedy przyjechał do Larnaki na proces o odszkodowanie. Tak sobie więc żyliśmy przez tydzień, a jedyną korzyścią z naszej znajomości było to, że on miał prawo jazdy (co prawda przedarte na trzy części przez dzieci, ale zawsze). Ja jeszcze wtedy prawa jazdy nie miałem i udało mi się na jego dokumenty wynająć skuter.

Cóż to za ciepły opis! Zapamiętajcie go, kiedy pewnego razu Jarosław będzie chciał zapozować na wielkiego reportera i rzuci kilka zdań o Kapuścińskim; jak to „należy słuchać całym ciałem” i „sprawić, by nasz rozmówca czuł się najważniejszą osobą na ziemi”. Zresztą, być może ten pan od wind rzeczywiście był nudziarzem. Mam jednak wrażenie, że tydzień spędzony w jednej izbie z Janem Himilsbachem Kuźniar też skwitowałby czymś w stylu „wsadzili mi do pokoju jakiegoś zachrypniętego, wiecznie pijanego kamieniarza”.

Pytanie, jak zniósłby mieszkanie w dwunastoosobowym dormitorium w jakimś hostelu? A nie mówimy tutaj o przyzwyczajonym do luksusu panu w średnim wieku, bo on miał wtedy 21 lat! Dlatego dziwne jest, kiedy później zachwyca się nad programem „Zwrotnik raka”, w którym prowadzący „siedzi w pociągu przez tę pieprzoną pustynię, je puszkę, nie myje się – widzimy to, bo nie jest przypudrowany, nie ma toalety, w której mógłby zadbać o higienę”. Ciekawe, czy autor „Zwrotnika…” też narzekał, że musi w pociągu dzielić przedział z jakimś robolem.

No, ale nawet śpiąc na puchowych materacach można lubić dreszczyk emocji. Jarek też lubi! Dlatego był w różnych hardkorowych miejscach. Na przykład do Maroka poleciał z biurem podróży, ale wynajął sobie samochód i jeździł. Całkiem sam! Na Cyprze zresztą podjechał nawet „pod granicę Turcji”. Jest to wielki wyczyn, bo mówimy przecież o wyspie, na której mamy co najwyżej Turecką Republikę Cypru Północnego. Kuźniar musiał więc na tym wynajętym na lewo skuterze przejechać, jak jakiś Mojżesz, Morze Śródziemne. Robi wrażenie.

Jarosław Kuźniar jest też znawcą mody. Koszula winchester bez krawata i rozpięta. Bo moda przemija, a styl jest wieczny!

Jarosław Kuźniar jest też znawcą mody. Koszula winchester bez krawata i rozpięta. Bo moda przemija, a styl jest wieczny!

To, że nasz bohater korzysta z usług biur podróży, jest jednak usprawiedliwione. Raz zdecydował się polecieć samemu i cofnęli go na lotnisku w Teheranie. Okazało się, że nasz wielki podróżnik (do tego pedantyczny i planujący wszystko, jak wspomina w innym miejscu) nie wiedział, jak wyglądają przepisy wjazdowe do Iranu. A nie mówimy tutaj o wyjeździe takim, jak ten, gdzie na trasie jest multum państw i trudno wszystko z góry zaplanować. Republika Islamska była celem jedynym! Kiedy dziennikarka „Na temat” coś napisała o tym na Twitterze i zasugerowała, że nasz globtroter nie ma pojęcia o tym, jak załatwić irańską wizę, Jaruś bardzo się obraził. Na całe szczęście dziewczyna złożyła samokrytykę i mogła przeprowadzić wywiad z naszym dziennikarskim bogiem.

Nawet jednak z takiej niemiłej przygody da się coś wyciągnąć. Możemy dzięki temu delektować się taką oto wyrafinowaną analizą politologiczną:

kiedy widzisz, że pan prezydent Obama zadzwonił do Rouhaniego i wszyscy mówią o wielkim otwarciu, zmianie podejścia do obcokrajowców, możesz porównać wielkie słowa z tym, co sam widziałeś: przychodzi do ciebie facet, bierze paszport, ty masz jeszcze stertę dokumentów, których on powinien od ciebie wymagać, ale w ogóle ich nie chce, jesteś wpisany w jakąś procedurę, której nie sposób zrozumieć…

Gdyby pan Kuźniar rozmawiał z miejscowymi (w jednym z wywiadów przyznał, że nie ma czasu na takie głupoty), to może wiedziałby, jak się traktuje ludzi, którzy nie mają wizy do „otwartych” Stanów Zjednoczonych czy Strefy Schengen. Ba, mógłby usłyszeć, jak trudno jest dostać wizę do tych państw jakiemuś mieszkańcowi Afryki czy Zakaukazia.

W innym miejscu pan redaktor odkrywa przed nami, że Polacy nigdzie nie jeżdżą i w ogóle wstydzą się, że nie znają angielskiego. Jak się to ma do doświadczeń chyba wszystkich plecakowiczów podróżujących po Europie Wschodniej czy Bałkanach, gdzie Polaków spotyka się na każdym kroku, nie wiem. Pisał o tym nawet Ziemowit Szczerek, którego można posądzić o wszystko, lecz nie o polonofilię.

No ale panu JK „wydaje się”, że „po prostu jesteśmy za bardzo zamknięci. Za mało oglądamy świata, żeby zobaczyć, że pomniki, marsze i tak dalej to nie jest wszystko”. W efekcie nie ma w Polsce żadnych programów podróżniczych. To znaczy jest, ten Cejrowskiego, ale „Pan Wojciech” (brrr, Kuźniar brzmi tu jak policjant przy kontroli dokumentów) za dużo uwagi skupia na sobie, a nie na odwiedzanych miejscach.

Co innego w ulubionym programie podróżniczym pana redaktora, autorstwa Anthony’ego Bourdaina. Najbardziej w nim podoba się naszemu bohaterowi to, że prowadzący mówi tam brzydkie słowa. O tym przynajmniej wspomina w obu wywiadach. Ze słów Kuźniara wychodzi zresztą, że program Bourdaina polega na przeklinaniu i pokazywaniu, jak pewien Amerykanin je i pije. Cejrowski powinien patrzeć i uczyć się, a nie tylko ciągle skupiać uwagę widza na sobie.

Jednak, zgodnie z maksymą Kapuścińskiego, „trzeba przeczytać sto stron, żeby napisać jedną”. Kuźniar więc czyta. Zagranicznego autora (bo gdzież by tam jakiegoś Polaka, przecież oni nigdzie nie jeżdżą) – Paula Theroux i jego „Wielki bazar kolejowy”. Cytując:

Czytam teraz „Wielki bazar kolejowy”, książkę podróżniczą Paula Therouxa i choć u niego prywatnie, to się fatalnie skończyło, bo rozwiodła się z nim żona, po tym jak spędził kilka tygodni w pociągu z Londynu do Istambułu

Okładka "Wielkiego bazaru kolejowego"

Okładka „Wielkiego bazaru kolejowego”

Coś dzwoni, ale nie wiadomo, w którym kościele. Otwieram swój egzemplarz i widzę, że o rozwodzie Theroux wspomina na stronie 10. Gdyby pan redaktor poświęcił się i przełożył dwie kartki, to na stronie 14 zobaczyłby mapę, na której zaznaczono trasę autora „Wielkiego bazaru…”. Trasę wiodącą nie z Londynu do Stambułu, ale dalej: między innymi przez Indie, Wietnam, Japonię i cały Związek Radziecki. Zresztą, wskazówką mogłoby być to, że tydzień to się jedzie z Moskwy do Władywostoku. Jaką trasą musiałby kursować pociąg z Londynu do Stambułu, by zajęło to „kilka tygodni”? Przez Mogadiszu?

Kończąc, mam jedną prośbę do dyrekcji TVN. Aż oczy bolą patrzeć, jak się nasz biedaczek kisi w „polskim piekiełku”. Nie pozwólcie mu dłużej się męczyć. Wyślijcie go do tej Brazylii i nie bierzcie z powrotem. Po co ma cierpieć w „tym kraju”?

PS. Kuby Wojewódzkiego też nie znoszę. Piszę o tym tutaj, bo ten nie planuje chyba żadnych podróży, więc może już nie być okazji.

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii Godzina nienawiści i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

10 odpowiedzi na „Jedź. I nie wracaj.

  1. luckyme pisze:

    jak dobrze przeczytać trafną krytykę ;-)

  2. Milwana pisze:

    „jak jakiś Mojżesz” :D

    Super tekst. Przemyślana krytyka. Uzasadnione opinie.
    Podoba mi się jak piszesz.

    Podróżnicze programy w Polsce? Zapomniałeś chyba o najlepszym – „Kobieta na krańcu świata”. Dla mnie zawsze nr 1.
    Ale kobieta z kobiecego punktu widzenia widzi.

    tymczasemwbulgarii.blogspot.com

    • kawairakija pisze:

      Odnosiłem się tylko do wywiadu. Tam wspomniano tylko o Cejrowskim.
      Nie oglądam za dużo telewizji, „Kobiety…” nie widziałem ani razu.
      Myślę jednak, że do listy niezłych polskich programów podróżniczych można dopisać Makłowicza, który co prawda niby skupia się na jedzeniu, ale całkiem sporo mówi o odwiedzanych krajach.

  3. Grimaldi pisze:

    Szkoda czasu na pisanie felietonów o tym przygłupie Kuźniarze. Przecież to niesamowity ignorant z byle jaką wiedzą i byle jakim wykształceniem. Do tego niski stopień inteligencji dopełnia dzieła.

  4. gwidon pisze:

    Niestety co do pana Makłowicza się mylisz.Miałem okazję leciec z nim do Tunezji i być przy powstawaniu programu.Gdyby nie sztab młodych ludzi, którzy mu pomagają to ten program by nigdy nie powstał.Pan Makłowicz ogranicza się jedynie do występu w tv.Wszystko ma przygotowane przez sztab ludzi.Jego znajomość angielskiego pozostawia wiele do życzenia a ilość wypitego alkoholu jest ogromna.Pół godziny po starcie samolotu już był porządnie naj…y i gwiazdował na pokładzie czartera w swoim śmiesznym kapeluszu.Po wyjściu na lotnisko pierwsze co to odpalił papieroska i starał się dogadać z obsługą.Potem szedł paląc a za nim sztab ludzi z tobołami.O kręceniu programu już nie będę pisał bo szkoda czasu :)

    • kawairakija pisze:

      Nawet jeśli to prawda (z zasady nie ufam anonimom), to nie ma to dla mnie większego znaczenia.
      Programy ogląda się bardzo dobrze i są ciekawe. Pewnie, że to może być zasługa ekipy pracującej nad programem. I być może za Kuźniara też „murzyni” zrobią niezły materiał.
      Różnica między nimi jest taka, że Makłowicz spełnia swoją rolę – da się lubić, miło się go słucha i wygląda na kogoś, z kim chciałoby się wypić niejeden kufel piwa.
      Jest ktoś, kto chciałby się napić czegokolwiek z Kuźniarem?

  5. balkanyrudej pisze:

    Hmmm akurat stajnia TVN24 jest mi troszkę znana, gdyż pracuje tam mój dobry znajomy. Jeśli chodzi o pana Kuźniara, to nawet przez własnych kolegów traktowany jest z dystansem, gdyż zbyt mocno pozuje na celebrytę.Nie będę wypowiadać się na temat zapędów podróżniczych pana Kuźniara, bo zasadniczo trafnie to wszystko zobrazowałeś.
    Natomiast z tej samej stacji wywodzi się niejaki pan Porada, który dla Dzień Dobry TVN prowadzi cykl programów o tanim podróżowaniu (wyszukuje tanie loty i hostele, rozmawia z lokalsami, chodzi do tanich, lokalnych knajpek itd.). Robi to w fajny, lekki sposób, pokazując że nawet do najbardziej znanych miejsc można dotrzeć za psie pieniądze.

  6. caiabalcania pisze:

    Ufff, jak dobrze, że nie mam polskiej telewizji :] Felieton o JK genialny, świetnie się czytało. Pasuje on chyba do wszystkich celebrytów-podróżników.
    Pozdrawiam

  7. centryfuga pisze:

    Czy to nie jest ten sam człowiek, który twierdził że jeździ tylko tam gdzie Polaków na pewno nie spotka?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s